«ՌԱՅԶ»-ը սկսվել է դեռ մինչ հիմնադրամի ստեղծումը։

Հայրս ամենահետաքրքրասեր մարդն է, ում ճանաչում եմ։ Նա էլեկտրոնիկայի ինժեներ է, և 60 տարեկանում դեռ ինքնուրույն նոր տեխնոլոգիաներ է յուրացնում։ Նա ինձ ցույց տվեց, որ հետաքրքրասիրությունը ողջ կյանքի սովորույթ է. շարունակում ես հարցնել, թե ինչու է մի բան աշխատում, ինչու չի աշխատում, և երբեք չես դադարում սովորել։ Հենց այդ սովորույթն ենք ուզում, որ ամեն երեխա պահի։

Իմ ճանապարհն անցավ Շիրակացու ճեմարանից «Այբ» դպրոց, ապա՝ «Codzilla»-ի հիմնումը։ «Բեբրաս»-ին միանալը պահանջեց ավելի մեծ հաստատակամություն. դիմեցինք երեք անգամ, և առաջին երկու դիմումները չընդունվեցին։ Կանգ առնելու փոխարեն սովորեցինք, բարելավեցինք մեր աշխատանքը և կրկին փորձեցինք։ Երրորդ դիմումը Հայաստանին բերեց ժամանակավոր անդամակցություն 2024-ին և ամրապնդեց այն, ինչ սովորել էի իմ ողջ ճանապարհին. երբ նպատակն իսկապես կարևոր է, անհաջողությունը պատճառ է վերադառնալու ավելի պատրաստված, ոչ թե կանգ առնելու։